Ya da yürürüm mavi olmayan bir gülüşe

Unutmaki tek aÅŸk olduÄŸum sensin

Aşık olduğum değil

Karanlıkla süzülüyor içime yıkım

Dur diyorum yıkılıyorum

Uçurumları baş ucuma koyuyorum sonra

Okşuyorum saçlarını rüzgarda

Sıcak, ılık bir koku siniyor yüreğime

Gitme diyorum gitme düşüyorum

Sonra beni soruyorlar bana

Tanımıyorum diyorum

Daha hiç karşılaşmadık

Aynı çizgide bilge sus umu dinliyorlar

Ben sustukca

Yazık, bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar

Önce bir bir, sonra hepsi

Sonra bir uçurumlar kalıyor birde yıkımlar

Verilen herşey borçmus gibi alınıyor

Önce bir bir, sonra hepsi

Sonra mı bir ben kalıyorum, birde yalnızlık

Uçurumlar, yıkımlar, ben ve yalnızlık

Zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi

Yatıyoruz yan yana

Öpüşüyoruz, sevişiyoruz da hatta

Herşey oyunun yasaklarına uygun bir günah oluyor

Tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz

Telli, kanlı düğün işte

Üşüyor saçlar biliyorum dargınmısın

Bu baharda mayısta bıraktığım gibi misin hala

Vurulmuş çocuk gibi büyümemiş yüreğinde hüzün

Hala kaçıyormusun zamansız

Gözlerini bırakarak birilerinde

Hala ellerinden tutup sevgileri

Dipsiz kuyuya salıyor musun ağlayarak

Küçücük bir dokunuşla son sevilen olabiliyormusun

Kendin kadar aklımdasın

Hala öyle savruk bir gök

Hala öyle yerini yurdunu bulamamış bir mavi

Ve aşkını şaşırmış bir tanrı

Çoğalan sızısıyla mutlu bir yara

Öyle misin mavi gözlü sarı saçlı yoldaşım

Öyle bıraktığım gibi misin

Gerceği yakmada hala usta mısın

Yoksa çırak mı yanerken yalanda

Saçlarıma dolanan aydınlığımsın

Somutlastıramadığım tek imgemsin şiirde

Anlattıkca eksilen tek anlam

Anlattıkca eksilen tek anlam

Hala bıraktığım gibi misin

Yoksa beni bıraktığın gibi mi

Kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma

Kaç mevsimsiz kar düştü benim toprağıma

Hala bıraktığım gibi misin??

Öyle bir geçer zaman ki dediğim aynı ile vaki

Öyle bir geçer zaman ki dediğim aynı ile vaki

Birden dursun istersin seneler olunca mazi

Öyle bir geçer zaman ki

Günlere bakarsın katı katı üzerine çekersin perde

Yoldan geçenler var da her akşam gelenler nerede

Kara yazı yazıldı sanma insanın da kaderi böyle

Öyle bir geçer zaman ki dediğim aynı ile vaki

Öyle bir geçer zaman ki

Bir cevap buldunmu sorulara

YiÄŸitlikte var yine serde

Nasıl gaddar seneler geçiyor durduğu yerde

Sana kara yıldızı sanma insanın da kaderi böyle

Öyle bir geçer zaman ki dediğim aynı ile vaki

Öyle bir geçer zaman ki

O nedir seni kızdıran memnun edeceği yerde

Bak bir garip diyor ki nerede o yarim nerede

Anılara kapılıp kanma dünyanın düzeni böyle

Öyle bir geçer zaman ki öyle bir geçer zaman ki

Sana anlattıklarım neleri susuyor bir bilsen

Ve anlatmadıklarım neleri söylüyor

Boğazımı yırtarcasına susuyorum

Ya verilmekten yıpranan cevaplardayım

Ya sorulmamaktan solan sorularda

Sen ıslatmasını bilmeyen bir yağmur oldun her akşam

Ben ıslanmasını bilmeyen ahmak

Pimi çekilmiş coğrafyalarda

Zaman ayarlı bir aşkın en tesirsiz parçasıydım

Ve ben günah şeridinde hatalı sonlanandım

Az gittim… uz bittim… hiç geldim!

Uyurken bile uykusuzluk akan gözlerinde

Kaçan trenlerin hesabını istasyonlara kesen

Kalabalıkta unutulmuş bir yalnızdım

Kendine kaçak yolcular bindiren...

Her yolcu da kendini ihbar eden!

Kalbime girmek teklikeli ve yasaktırlarla

Yaşamamaya kalkışıyorsun hayata

Ve ben senden yırtılma bir yelkenle

Aynı yöne gittikçe aynı yere geldim

Sonumu baştan yazdım;

İçimde hala bana ilk aldığın acım!

Gece, sabahı da siyah kusuyor üstüme

Aklıma yaprakların dökülüyor

Bugün aklımda sen vardın;

Aklımı karıştırmadım!

Artık biliyorum…

Aşk bir intihar saldırısıdır; yalnızca iki kişinin öldüğü!

Aşka nişan alıp ayrılığı ıskalayan acemi

Hala gözlerinde kalp kapaklarım

Seni almadan içimden nasıl giderim?

Ve sen kaç kez bu hırsla sevildin

Koca koca kışları;

Kısa kısa şubatları biriktirdin...

Susku sınanmamış bir ustura gibidir

Susardın…

İç denizine sığınmış gemileri yakan bir limandın

"Bak şimdi gönülsüz gittiler senden;

Gönlünü çaldıkların !!!"

Yazmadıklarından korkarsın en çok yaşadığın hiçbir şey de

Ve adın gibi bilirsin;

Aramayı unutan bulmayı öğrenemez

Bugünler dünlerinden utanıyorsa

Hiç yarın olamayacaklar

Şimdi ne bugünsün ne de yarın

Olsa olsa sadece bir yarım;

Ya da eksilen yanım!

An kaybından ölen zaman

Senden daha katilini bulamadı kendine

Gelseydin eğer kendimi bile kovardım yanımdan

Gelmedin yine kendimsiz kaldım ardından...

Dünyanın bütün dillerinde sustum ve bir şair bıraktım geride

Ekmeğini aşktan çıkaran!

Sustalı bir aşk seninki

Sesinle çıplaklaşıp suskunluğumla giyiniyorum

Korunak sandığım tüm senlerde

İçimde yoktan başka bir şey kalmadı

Ruh ölünce cesedi beden taşıyor sırtında

İki büklüm acılarla …

Patlasam her yere acı sıçrayacak biliyorum

Patlamamaya hazır bir bomba oluyorum

Ben mi çok yorgundum sen mi çok dinç?

Bende mi eksikti sen de mi fazlaydı sevinç?

Dilsizler yalan söyleyemez anladım,

Ya ben konuşamadım ya sen sağırdın!

Her şeye rağmen bana öyle çok sığdın ki

İçimde kimseye yer bırakmadın

Bildiğim; Ağaç misali toprağa bağlandıkça gökyüzüne uzamak

Çelişkim; Giden bir tren de kalanların şarkısını haykırmak

Hangi dil kendini kandırabilir ki?

Aşk bir suç değil mi ;

Her defasında kendini ihbar edip yakalatan.

Ve en saf ihanet, kendi ihanetine kanan

Senin gibiler vakitsiz susan aşkı severler

Seni bu kör kuyulardan salan neyin şarkısıysa

Gözlerinin kahvesinden içtiğimde oydu

Şimdi eksilen her yanıma adını verdim

Bu yüzden güzelim ben

Dudağını düğümlediğim fırtınaları kopardım sonunda bir bardak su da

Ben hancı sen soncu

"Sana dayanamadı bıçak kemiğe dayandığı kadar"

Elbette unuturum sonunda

En fazla bir mevsim ağlarım

Alışırım yalancı baharlara ama;

Ama yine de biri beni kandırsın yokluğunda

Sen bu ÅŸiiri okurken ben baÅŸka bir ÅŸiir de olacam

Başkasının kollarında da senin yollarını adımlamak varmış meğer

Sana anlattıklarım ne çok şey susuyor

Ve sustuklarım neler söylüyor

Gittin deÄŸil mi?

Şimdi ne desem kar yağıyor…

Bakışlarına sattım tüm sermayemi

Görülmüş değil ortaklığın böylesi

Sen sevdiğin iddiasındaydın beni

Bense sen varken benden bahsetmeye utanacak kadar sen oldum

Utanmadım kendimden geçecek kadar kendimi sen bilmekten

İkimizin kullandığı ortak mekân kıldık kalbimi

Sen başköşesine kuruldun

Ve ben büyütme telaşındaydım adını sen koyduğum aşkımızı

Sana kızmak haram gibi aşkımın şer-i hükmünde

Sana darılmak yasak gibi hatta el koymak gibi bir yetimin tebessümüne

Ve senden kaçmak imkânsız

Bir gözüne sığdırmışken dünyamı senden kaçış nereye

Seni terk etmek kolaydı aslında

Olmasaydı aşkın sayılır hatırı

Mehmet Ercan

Alacakaranlığında düşlemişim seni.

Tut ki, rüyalarımı bölmüşsün ne çıkar?

Ne çıkar gündüzlerin selamsız aşkına,

Geceleri kefen biçsen.

Bir anlık hırsla,

Her şeyi yıkıp geçsen, ne çıkar...

Tut ki bundan böyle unutmuşum seni.

Tut ki artık çalan parçalarda ismin geçmesin.

Tut ki yazılan şiirler, seni anmasın,

Varsın eller de unuttu desin.

Ben seviyorum ya seni,

Sen sevmesen, ne çıkar...